۱۳۹۶ شنبه ۲۵ آذر
وب سرور چيست؟

كساني كه با صنعت IT آشنايي دارند حتما ً نام وب سرويس را شنيده اند. براي مثال، بيش از 66 درصد كساني كه در نظر سنجي مجله InfoWorld شركت كرده بودند بر اين توافق داشتند كه وب سرويس ها مدل تجاري بعدي اينترنت خواهند بود. به علاوه گروه گارتنر پيش بيني كرده است كه وب سرويس ها كارآيي پروژه هاي IT را تا 30 در صد بالا مي برد. اما وب سرويس چيست و چگونه شكل تجارت را در اينترنت تغيير خواهد داد؟

براي ساده كردن پردازش هاي تجاري، برنامه هاي غيرمتمركز (Enterprise) بايد با يكديگر ارتباط داشته باشند و از داده هاي اشتراكي يكديگر استفاده كنند. قبلا ً اين كار بوسيله ابداع استانداردهاي خصوصي و فرمت داده ها به شكل مورد نياز هر برنامه انجام مي شد. اما دنياي وب و XML تكنولوژي آزاد براي انتقال ديتا انتقال اطلاعات بين سيستم ها را افزايش داد. وب سرويس ها نرم افزارهايي هستند كه از XML براي انتقال اطلاعات بين نرم افزارهاي ديگر از طريق پروتكل هاي معمول اينترنتي استفاده مي كنند. به شكل ساده يك وب سرويس از طريق وب اعمالي را انجام مي دهد (توابع يا سابروتين ها) و نتايج را به برنامه ديگري مي فرستد. اين يعني برنامه اي كه در يك كامپيوتر در حال اجراست اطلاعاتي را به كامپيوترديگري مي فرستد و از آن درخواست جواب مي كند. برنامه اي كه در آن كامپيوتر دوم است كارهاي خواسته شده را انجام مي دهد و نتيجه را بر روي ساختارهاي اينترنتي به برنامه اول برمي گرداند.

وب سرويس ها مي توانند از پروتكل هاي زيادي در اينترنت استفاده كنند اما بيشتر از
HTTP كه مهم ترين آنهاست استفاده مي شود. وب سرويس هر نوع كاري مي تواند انجام دهد. براي مثال در يك برنامه مي تواند آخرين عنوان هاي اخبار را از وب سرويس Associated Press بگيرد يا يك برنامه مالي مي تواند آخرين اخبار و اطلاعات بورس را از طريق وب سرويس بگيرد. كاري كه وب سرويس انجام مي دهد مي تواند به سادگي ضرب دو عدد يا به پيچيدگي انجام كليه امور مشتركين يك شركت باشد.

وب سرويس داراي خواصي است كه آن را از ديگر تكنولوژي ها و مدل هاي كامپيوتري جدا مي كند.
Paul Flessner، نايب رييس مايكروسافت در dot NET Enterprise Server چندين مشخصه براي وب سرويس در يكي از نوشته هايش ذكر كرده است. اول اينكه وب سرويس ها قابل برنامه ريزي هستند. يك وب سرويس كاري كه مي كند را در خود مخفي نگه مي دارد. وقتي برنامه اي به آن اطلاعات داد وب سرويس آن را پردازش مي كند و در جواب آن اطلاعاتي را به برنامه اصلي بر مي گرداند. دوم، وب سرويس ها بر پايه XML بنا نهاده شده اند. XML و XML هاي مبتني بر SOAP يا Simple Object Access Protocol تكنولوژي هايي هستند كه به وب سرويس ها اين امكان را مي دهد كه با ديگر برنامه ها ارتباط داشته باشد حتي اگر آن برنامه ها در زبانهاي مختلف نوشته شده و بر روي سيستم عامل هاي مختلفي در حال اجرا باشند.

همچين وب سرويس ها خود-توصيف هستند. به اين معني كه كاري را كه انجام مي دهند و نحوه استفاده از خودشان را توضيح مي دهند. اين توضيحات به طور كلي در
WSDL يا Web Services Description Language نوشته مي شود. WSDL يك استاندارد بر مبناي XML است. به علاوه وب سرويس ها قابل شناسايي هستند به اين معني كه برنامه نويس مي تواند به دنبال وب سرويس مورد علاقه در دايركتوري هايي مثل UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration جستجو كند. UDDI يكي ديگر از استاندارد هاي وب سرويس است.

نكات تكنولوژي وب سرويس
همانطور كه در ابتدا توضيح داده شد يكي از دلايل اينكه وب سرويس از ديگر تكنولوژي هاي موجود مجزا شده است استفاده از
XML و بعضي استاندارد هاي تكنيكي ديگر مانند SOAP، WSDL و UDDI است. اين تكنولوژي ها زمينه ارتباط بين برنامه ها را ايجاد مي كنند به شكلي كه مستقل از زبان برنامه نويسي، سيستم عامل و سخت افزار است. SOAP يك مكانيزم ارتباطي را بين نرم افزار و وب سرويس ايجاد مي كند. WSDL يك روش يكتا براي توصيف وب سرويس ايجاد مي كند و UDDI يك دايركتوري قابل جستجو براي وب سرويس مي سازد. وقتي اينها با هم در يك جا جمع مي شوند اين تكنولوژي ها به برنامه نويس اجازه مي دهد كه برنامه هاي خود را به عنوان سرويس آماده كرده و بر روي اينترنت قرار دهد.

XML يا eXtensible Markup Language
XML يك تكنولوژي است كه به شكل گسترده از آن پشتيباني مي شود، همچنين اين تكنولوژي Open است به اين معني كه متعلق به شركت خاصي نيست. اولين بار در كنسرسيوم WWW يا W3C در سال 1996 براي ساده كردن انتقال ديتا ايجاد شده است. با گسترده شدن استفاده از وب در دهه 90 كم كم محدوديت هاي HTML مشخص شد. ضعف HTML در توسعه پذيري (قابليت اضافه و كم كردن خواص) و ضعف آن در توصيف ديتاهايي كه درون خود نگهداري مي كند برنامه نويسان را از آن نااميد كرد. همچنين مبهم بودن تعاريف آن باعث شد از توسعه يافتن باز بماند. در پاسخ به اين اشكالات W3C يك سري امكانات را در جهت توسعه HTML به آن افزود كه امكان تغيير ساختار متنهاي HTML مهم ترين آن است. اين امكان را CSS يا Cascade Style Sheet مي نامند.

اين توسعه تنها يك راه موقتي بود. بايد يك روش استاندارد شده، توسعه پذير و داراي ساختار قوي ايجاد مي شد. در نتيجه
W3C استاندارد XML را ساخت. XML داراي قدرت و توسعه پذيري SGML يا Standard Generalized Markup Language و سادگي كه در ارتباط در وب به آن نياز دارد است.

استقلال اطلاعات يا جدا بودن محتوا از ظاهر يك مشخصه براي
XML به حساب مي آيد. متنهاي XML فقط يك ديتا را توصيف مي كنند و برنامه اي كه XML براي آن قابل درك است بدون توجه به زبان و سيستم عامل قادر است به اطلاعات درون فايل XML هر گونه شكلي كه مايل است بدهد. متنهاي XML حاوي ديتا هستند بدون شكل خاص، بنابراين برنامه اي كه از آن مي خواهد استفاده كند بايد بداند كه چگونه مي خواهد آن اطلاعات را نمايش دهد. بنابراين نحوه نمايش يك فايل XML در يك PC با PDA و تلفن همراه مي تواند متفاوت باشد.

وقتي يك برنامه با متن
XML مواجه مي شود بايد مطمئن باشد كه آن متن حاوي ديتاي مورد نظر خود است. اين اطمينان توسط برنامه هايي با نام XML Parser حاصل مي شود. تجزيه كننده ها دستورات متن XML را بررسي مي كنند. همچنين آنها به برنامه كمك مي كنند تا متن هاي XML را تفسير كند. به صورت اختياري هر متن XML مي تواند به متن ديگري اشاره كند كه حاوي ساختار فايل XML اصلي باشد. به آن متن XML دوم DTD يا Document Type Definition گفته مي شود.

وقتي فايل
XML به DTD اشاره مي كند برنامه تجزيه كننده فايل اصلي را با DTD بررسي مي كند كه آيا به همان ساختاري كه در DTD توصيف شده شكل گرفته است يا خير. اگر يك تجزيه كننده XML بتواند يك متن را به درستي پردازش كند متن XML نيز به شكل صحيحي فرمت شده است.

وقتي كه اكثر نرم افزارها امكانات وبي خود را افزايش دادند اين طور به نظر مي رسد كه
XML به عنوان يك تكنولوژي جهاني براي فرستادن اطلاعات بين برنامه ها انتخاب شود. تمامي برنامه هايي كه از XML استفاده مي كنند قادر خواهند بود كه XML ِ همديگر را بفهمند. اين سطح بالاي تطابق بين برنامه ها باعث مي شود كه XML يك تكنولوژي مناسب براي وب سرويس باشد. چون بدون اينكه احتياج به سيستم عامل و سخت افزار يكسان باشد مي تواند اطلاعات را جابجا كند.

SOAP يا Simple Object Access Protocol
SOAP يكي از عمومي ترين استاندارد هايي است كه در وب سرويس ها استفاده مي شود. طبق شواهد اولين بار توسط DeveloperMentor، شركت UserLand و مايكروسافت در سال 1998 ساخته شده و نسخه اول آن در سال 1999 ارايه شده است. آخرين نسخه SOAP، نسخه 1.2 بود كه در دسامبر سال 2001 در W3C ارايه شد. نسخه 1.2 نشان دهنده كار زياد بر روي آن و نمايانگر اشتياق زياد صنعت IT براي استفاده از SOAP و وب سرويس است.

هدف اصلي
SOAP ايجاد روشي جهت فرستادن ديتا بين سيستم هايي است كه بر روي شبكه پخش شده اند. وقتي يك برنامه شروع به ارتباط با وب سرويس مي كند، پيغام هاي SOAP وسيله اي براي ارتباط و انتقال ديتا بين آن دو هستند. يك پيغام SOAP به وب سرويس فرستاده مي شود و يك تابع يا سابروتين را در آن به اجرا در مي آورد به اين معني كه اين پيغام از وب سرويس تقاضاي انجام كاري را دارد. وب سرويس نيز از محتواي پيغام SOAP استفاده كرده و عمليات خود را آغاز مي كند. در انتها نيز نتايج را با يك پيغام SOAP ديگر به برنامه اصلي مي فرستد.

به عنوان يك پروتكل مبتني بر
XML، پروتكل SOAP تشكيل شده از يك سري الگوهاي XMLي است. اين الگوها شكل پيغام هاي XML را كه بر روي شبكه منتقل مي شود را مشخص مي كند. مانند نوع ديتاها و اطلاعاتي كه براي طرف مقابل تفسير كردن متن را آسان كند. در اصل SOAP براي انتقال ديتا بر روي اينترنت و از طريق پروتكل HTTP طراحي شده است ولي از آن در ديگر مدلها مانند LAN نيز مي توان استفاده كرد. وقتي كه وب سرويس ها از HTTP استفاده مي كنند به راحتي مي توانند از Firewall عبور كنند.

يك پيغام
SOAP از سه بخش مهم تشكيل شده است: پوشش يا Envelope ،Header، بدنه يا Body. قسمت پوشش براي بسته بندي كردن كل پيغام به كار مي رود. اين بخش محتواي پيغام را توصيف و گيرنده آن را مشخص مي كند. بخش بعدي پيغام هاي SOAP، Header آن است كه يك بخش اختياري مي باشد و مطالبي مانند امنيت و مسيريابي را توضيح مي دهد. بدنه پيغام SOAP بخشي است كه ديتاهاي مورد نظر در آن جاي مي گيرند. ديتاها بر مبناي XML هستند و از يك مدل خاص كه الگوها (Schemas) آن را توضيح مي دهند تبعيت مي كنند. اين الگو ها به گيرنده كمك مي كنند تا متن را به درستي تفسير كند. پيغام هاي SOAP توسط سرورهاي SOAP گرفته و تفسير مي شود تا در نتيجه آن، وب سرويس ها فعال شوند و كار خود را انجام دهند.

براي اينكه از
SOAP در وب سرويس استفاده نكنيم از تعداد زيادي پروتكل بايد استفاده شود. براي مثال XML-RPC تكنولوژي قديمي تري بود كه همين امكانات را ايجاد مي كرد. به هر حال، خيلي از سازندگان بزرگ نرم افزار SOAP را بر تكنولوژي هاي ديگر ترجيح دادند. دلايل زيادي براي انتخاب SOAP وجود دارد كه خيلي از آنها درباره پروتكل آن است كه فراتر از اين متن مي باشد. سه برتري مهم SOAP نسبت به تكنولوژي هاي ديگر عبارتند از قابليت توسعه، سادگي و قابليت عملكرد داخلي.

پيغام هاي
SOAP معمولا ً كدهاي زيادي ندارند و براي فرستادن و گرفتن آن به نرم افزارهاي پيچيده نياز نيست. SOAP اين امكان را به برنامه نويس مي دهد تا بنا به نياز خود آن را تغيير دهد. در آخر بدليل اينكه SOAP از XML استفاده مي كند مي تواند بوسيله HTTP اطلاعات را انتقال بدهد بدون اينكه زبان برنامه نويسي، سيستم عامل و سخت افزار براي آن مهم باشد.

WSDL يا Web Services Description Language
استاندارد ديگري كه نقش اساسي در وب سرويس بازي مي كند
WSDL است. همانطور كه قبلا ً اشاره كرديم يكي از خواص وب سرويس ها توصيف خود آنهاست به اين معني كه وب سرويس داراي اطلاعاتي است كه نحوه استفاده از آن را توضيح مي دهد. اين توضيحات در WSDL نوشته مي شود، متني به XML كه به برنامه ها مي گويد اين وب سرويس چه اطلاعاتي لازم دارد و چه اطلاعاتي را بر مي گرداند.

وقتي كه سازندگان نرم افزار براي اولين بار
SOAP و ديگر تكنولوژي هاي وب سرويس را ساختند دريافتند كه برنامه ها قبل از اينكه شروع به استفاده از يك وب سرويس بكنند بايد اطلاعاتي درباره آن را داشته باشند. اما هر كدام از آن سازندگان براي خودشان روشي براي ايجاد اين توضيحات ابداع كردند و باعث شد كه وب سرويس ها با هم هماهنگ نباشد. وقتي IBM و مايكروسافت تصميم گرفتند تا استاندارد هاي خود را يكسان كنند WSDL بوجود آمد. در ماه مارس سال 2001 مايكروسافت، IBM و Ariba نسخه 1.1 را به W3C ارائه كردند. گروهي از W3C بر روي اين استاندارد كار كردند و آن را پذيرفتند. هم اكنون اين تكنولوژي در دست ساخت است و هنوز كامل نشده. ولي هم اكنون اكثر سازندگان وب سرويس از آن استفاده مي كنند.

هر وب سرويسي كه بر روي اينترنت قرار مي گيرد داراي يك فايل
WSDL است كه مشخصات، مكان و نحوه استفاده از وب سرويس را توضيح مي دهد. يك فايل WSDL نوع پيغام هايي كه وب سرويس مي فرستد و مي گيرد را توضيح مي دهد مانند پارامترهايي كه برنامه صدا زننده براي كار با وب سرويس بايد به آن بفرستد. در تئوري يك برنامه در وب براي يافتن وب سرويس مورد نظر خود از روي توضيحات WSDL ها جستجو مي كند. در WSDL اطلاعات مربوط به چگونگي ارتباط با وب سرويس بر روي HTTP يا هر پروتكل ديگر نيز وجود دارد.

اين مهم است كه بدانيم
WSDL براي برنامه ها طراحي شده است نه براي خواندن آن توسط انسان. شكل فايلهاي WSDL پيچيده به نظر مي آيد ولي كامپيوترها مي توانند آن را بخوانند و تجزيه و تحليل بكند. خيلي از نرم افزارهايي كه وب سرويس مي سازند فايل WSDL مورد نياز وب سرويس را نيز توليد مي كنند بنابراين وقتي برنامه نويس وب سرويس خود را ساخت به شكل خودكار WSDL مورد نياز با آن نيز ساخته مي شود و احتياجي به آموزش دستورات WSDL براي ساختن و استفاده از وب سرويس نيست.

UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration
سومين استاندارد اصلي وب سرويس ها، يعني
UDDI، به شركتها و برنامه نويسان اجازه مي دهد تا وب سرويس هاي خود را بر روي اينترنت معرفي كنند. اين استاندارد در اصل بوسيله مايكروسافت، IBM و Ariba و پنجاه شركت بزرگ ديگر ساخته شده است. با استفاده از UDDI شركتها مي توانند اطلاعات خود را در اختيار شركت هاي ديگر قرار بدهند و مدل B2B ايجاد كنند. همان طور كه از نام آن مشخص است شركت ها مي توانند وب سرويس خود را معرفي كنند، با وب سرويس ديگران آشنا شوند و از آن در سيستم هاي خود استفاده كنند. اين استاندارد جديدي است و در سال 2000 ساخته شده است و كنسرسيومي از شركتهاي صنعتي در حال كار بر روي آن هستند. نسخه دوم UDDI در ماه ژوئن سال 2001 ارائه شد و نسخه سوم آن در دست ساخت است.

UDDI يك متن مبتني بر XML را تعريف مي كند كه در آن شركت ها توضيحاتي درباره چگونگي كار وب سرويس شركتشان و امكانات خود مي دهند. براي تعريف اين اطلاعات از شكل خاصي كه در UDDI توضيح داده شده استفاده مي شود. شركت ها مي توانند اين اطلاعات را در UDDI شركت خود نگهداري كنند و تنها به شركت هاي مورد نظرشان اجازه دستيابي به آنها را بدهند يا آنها را در مكان عمومي و در اينترنت قرار دهند.

بزرگترين و مهمترين پايگاه
UDDI پايگاه UDDI Business Registry يا UBR نام دارد و توسط كميته UDDI طراحي و اجرا شده است. اطلاعات اين پايگاه در چهار نقطه نگهداري مي شود: مايكروسافت، IBM، SAP و HP. اطلاعاتي كه در يكي از چهار پايگاه تغيير كند در سه تاي ديگر نيز اعمال مي شود.

اطلاعات درون اين پايگاه ها شبيه دفترچه تلفن است.
White Pages كه در آنها اطلاعات تماس شركت ها و توضيحات متني آنهاست، Yellow Pages حاوي اطلاعات طبقه بندي شده شركتها و اطلاعات درباره توانايي هاي الكترونيكي آنها مي باشد، Green Pages، حاوي اطلاعات تكنيكي درباره سرويس هاي آنها و نحوه پردازش اطلاعات شركت آنها مي باشد.

اطلاعات تجاري و سرويس هاي شركت ها كاملا ً طبقه بندي شده است و اجازه مي دهد كه به راحتي در آنها جستجو كرد. سپس متخصصان
IT مي توانند از اين اطلاعات استفاده كرده و شركت ها را براي خدمات بهتر به هم متصل كنند. با اين شرح UDDI امكان پياده سازي مدل B2B را ايجاد مي كند و شركتها مي توانند از سرويس هاي يكديگر استفاده كنند.

شركت هايي كه به
UDDI علاقه نشان داده اند قدرتمند هستند و خيلي از آنها از وب سرويس و استانداردهاي آن در محصولات خود استفاده مي كنند. NTT Communications of Tokyo يكي از شركت هايي است كه در حال اضافه كردن توضيحاتي به ساختار UDDI است. در هر حال حاضر شركت ها هنوز كمي درباره وارد كردن خود در پايگاه هاي عمومي محتاط هستند. اين چيز عجيبي نيست. شركتها ابتدا اين امكانات را فقط براي شركاي خود ايجاد مي كنند. شركتهاي بزرگ نيز براي مديريت بر سرويس هاي خود و اشتراك آنها بين قسمت هاي مختلف از اين استاندارد استفاده مي كنند. وقتي اين استاندارد به حد بلوغ خود برسد و كاربران با آن احساس راحتي بكنند استفاده از آن نيز در مكان هاي عمومي فراگير خواهد بود.

اين تغيير رويه براي شركت هاي بزرگي كه
B2B را به روش هاي قديمي اجرا كرده بودند مشكل است. بعضي نيز اشكال امنيتي بر اين روش مي گيرند و مايل نيستند اطلاعاتشان را بدهند. اما با گذشت زمان و كامل شدن اين تكنولوژي و درك لزوم استفاده از آن شركت ها چاره اي جز استفاده از آن ندارند

 

دانلود فايل ورد...دانلود فايل
pdf

تاریخ :
1396/07/15
تعداد بازدید:
27
امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0

ارسال نظرات
دانشگاه علوم پزشکی جهرم
دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی
كليه حقوق اين پايگاه متعلق به دانشگاه علوم پزشكي و خدمات بهداشتي درماني جهرم مي باشد.
Powered by DorsaPortal